Katie live in Amsterdam Zaterdag 9 December 2006

op .

Geschreven door Harold van Strien

Ruim van tevoren was ik alweer aanwezig voor de deuren van de HMH gelegen aan de
(zelfs op zaterdagavond) troostenloze ArenA Boulevard. Ik realiseer me dat dit alweer de 4e keer binnen 1 jaar is dat Katie in deze Music Hall optreedt (een record voor de HMH ??)
Donkere wolken drijven gelukkig snel over richting het oosten, de meegebrachte paraplu hoeft zich nog niet te bewijzen.
Een van de voordelen (naast een goede staanplaats op de 1e rij) van vroeg komen is dat je tijd zat hebt om leuke gesprekjes aan te knopen met je mede vroege-vogels.
De tijd vliegt voorbij en voor je het weet, is er dan weer die gezonde spanning voordat de deuren open worden gemaakt. Zonder problemen kom ik door de security en trek een sprintje naar de hekken voor het podium.
Doel nr 1 voor deze vanavond is gehaald, een plekje op de 1e rij onder de neus van de donkerharige Katie. Wederom is het devies.......wachten...wachten...tot het voorprogramma: Idols 2004-winnaar Boris vergezeld met keyboard speler Patrick en gitarist Bart voor hun 20 minuten van roem. 3 nummers van zijn nieuwe cd 'Holy Pleasure' en natuurlijk het nummer waarmee hij doorbrak: When I think of you.

Na een korte rek-en-strek pauze is het dan eindelijk de hoogste tijd voor het hoofdgerecht van deze avond: Miss Melua.
Net als de dag ervoor begint ze in haar 1-tje met het nummer waar voor haar alles mee begon (en waar ze in februari mee afsloot): Faraway Voice gevolgd door Call off the search (de titel van haar 1e album), en Lilac Wine (naar eigen zeggen 1 van haar dierbaarste nummers).
De achtergrond veranderd in een sterrenhemel en na een kleine inleiding is het tijd voor haar nieuwste nummer : When you taught me how to dance, nog steeds gezeten op een kruk doet ze de speeldoos open. De 1e klanken ontlokken het publiek een vertederend ahhhh.
In het donker is nog net een prachtige glimlach op haar gezicht te zien.
Net dat fragiele moment tussen verbazing en opperste concentratie is voor mij HET moment
van de avond. Piece by piece is voorlopig het laatste nummer waarbij ze alleen op het podium staat. Voor de rest van de avond wordt ze vergezeld door haar uitstekend op elkaar ingespeelde band bestaande uit : Henry Spinetti (drums),Frank Gallagher (keyboard,fluit,viool,mandoline) Justin Sandercoe (gitaar) Jim Watson (piano en gitaar) Simon Finch (trompet) en Tim Harries (bass).
Een ander leuk moment : na it's all over now begint ze met de aankondiging : mijn laatste single....de band zet het volgende nummer op de setlist in : Blue shoes. Links en rechts van me glimlachende gezichten. Na het nummer maakt ze haar 'foutje' meer dan goed door zeer komisch te vertellen over het maken van de videoclip en over het feit dat het erg lastig was om naar het toilet te gaan met die lange nagels. Aangekomen bij Mockingbird song wordt het publiek gevraagd even mee te helpen met het laatste refrein.......na een paar keer oefenen heeft de zaal het snel te pakken.....wohh-ooo. Het volgende nummer 9 Million Bicycles wordt door velen rustig meegezongen. Het concert loopt bijna op z'n eind, de 2 toegiften (het swingende Love Cats) en het ingetogen I cried for you zijn al weer veel te snel voorbij.
De lichten blijven uit en we hopen op NOG een toegift, maar helaas dat blijft uit.
Wat gaat tijd toch (te) snel voorbij als je aan het genieten bent.
Opweg naar de uitgang nog even langs de fanstand om nog wat merchandise in te slaan voor de fansite. Tevreden gezichten verlaten de Music Hall, en ik ?? ik neem afscheid van nieuwe vrienden, steek m'n paraplu op en zet m'n mp3 speler aan voor de korte frisse wandeling naar station Duivendrecht, 3 keer raden wie mij onderweg vergezeld ;-))

katie-melua-091206-heineken-music-hall-02
 
Foto © H.van Strien